G-Shock to nie jeden zegarek, tylko ponad cztery dekady kolejnych sylwetek zbudowanych na tym samym pomyśle: konstrukcji, która przetrwa upadek. W tym poradniku pokazujemy trzy modele reprezentujące trzy różne epoki tej historii — kwadratowy DW-5600UE-1ER, analogowo-cyfrowy AWG-M100A-1AER i masywny, bulwiasty DW-6900U-1ER — i tłumaczymy, skąd wziął się pomysł, który zapoczątkował całą markę.
Jak powstał G-Shock?
Historia zaczyna się w 1981 roku, kiedy inżynier Casio Kikuo Ibe upuścił zegarek mechaniczny podarowany mu przez ojca — rozbił się na podłodze. Ibe postanowił zbudować zegarek, który przetrwa upadek, i zebrał zespół roboczy o nazwie „Team Tough”. Cel był konkretny: tak zwana zasada „Triple 10″ — 10 metrów odporności na upadek, 10 barów wodoszczelności i 10 lat pracy baterii. Zespół zbudował około 200 prototypów, testując je między innymi przez zrzucanie z okna. Przełom przyszedł znienacka: obserwując odbijającą się piłkę, Ibe wpadł na pomysł, by mechanizm nie był twardo osadzony w kopercie, tylko zawieszony wewnątrz niej na kilku punktach podparcia — tzw. floating module. Ten pomysł, a nie grubsze tworzywo, okazał się kluczem do odporności.
W kwietniu 1983 roku Casio wypuściło DW-5000C — pierwszy G-Shock. Zegarek początkowo sprzedawał się słabo, a branża uznała go za zbyt masywny i „nieładny” jak na ówczesne standardy. Dopiero lata 90. i fala popkultury (m.in. rola w filmie „Speed” z Keanu Reevesem) zmieniły G-Shocka w rozpoznawalną ikonę, a marka od tamtej pory rozrosła się w dziesiątki linii i setki modeli — wciąż zbudowanych wokół tej samej idei zawieszonego modułu.
DW-5600UE-1ER — sylwetka, która zaczęła wszystko
Casio G-Shock DW-5600UE-1ER (ok. 449 zł) to bezpośredni potomek pierwszego, kwadratowego G-Shocka. Sam DW-5000C z 1983 roku był pierwszą wersją, a w czerwcu 1987 roku Casio wypuściło smuklejszy, dopracowany DW-5600 z zakręcaną tylną pokrywą — to właśnie ta sylwetka na stałe skojarzyła się z marką i przetrwała w niemal niezmienionej formie do dziś. Czarna, kwadratowa koperta z tworzywa, klasyczny wyświetlacz LCD z podświetleniem LED, funkcje alarmu i stopera oraz wodoszczelność 200 metrów — to minimalistyczny, surowy zestaw, bez zbędnych dodatków.
To wybór dla kogoś, kto chce mieć na nadgarstku kawałek historii marki w najczystszej, najbardziej rozpoznawalnej postaci — bez sensorów, bez skomplikowanego menu, za to z tą samą ideą zawieszonego modułu, która zadziałała już w 1983 roku.
AWG-M100A-1AER — analog i cyfra w jednej kopercie
Casio G-Shock AWG-M100A-1AER (ok. 799 zł) reprezentuje kolejny etap rozwoju marki — połączenie tarczy analogowej ze wskazówkami i cyfrowego wyświetlacza LCD w jednej kopercie. Ten hybrydowy format, znany jako ana-digi, na stałe zagościł w ofercie G-Shocka od połowy lat 90. i pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych kategorii marki. W tym modelu niebieski akcent na bezelu i przyciskach kontrastuje z czarnym tworzywem koperty, a dwa cyfrowe okienka pokazują dodatkowe informacje — dzień tygodnia, drugą strefę czasową czy alarm — obok klasycznych, analogowych wskazówek.
Model ma też radiowo sterowaną synchronizację czasu Multiband 6 — zegarek sam ustawia dokładny czas, odbierając sygnał z nadajnika radiowego, więc nigdy nie trzeba ręcznie poprawiać godziny. To rozwiązanie dla kogoś, kto chce analogowego wyglądu na pierwszy rzut oka, ale nie chce rezygnować z cyfrowych funkcji.
DW-6900U-1ER — bulwiasta sylwetka lat 90.
Casio G-Shock DW-6900U-1ER (ok. 449 zł) to trzecia, wyraźnie inna epoka wzornictwa — koperta jest zauważalnie bulwiastsza i bardziej rzeźbiona niż płaski kwadrat DW-5600, z ośmiokątnym kształtem i dekoracyjnymi, okrągłymi subtarczami otaczającymi ekran LCD, które imitują wygląd analogowego chronografu, choć zegarek pozostaje w pełni cyfrowy. Duży przycisk „G” z boku koperty i czerwony napis „G-SHOCK” na bezelu to charakterystyczne detale tej linii, wprowadzonej w erze eksplozji popularności marki w latach 90.
To zegarek dla kogoś, kto chce bardziej wyrazistej, masywniejszej formy niż płaski kwadrat DW-5600, ale wciąż w klasycznym, cyfrowym wydaniu — bez analogowych wskazówek i bez sensorów ABC. Wodoszczelność 200 metrów i solidna, żywiczna konstrukcja robią z niego równie odporny, codzienny zegarek jak jego kwadratowy poprzednik.
Który G-Shock wybrać?
- DW-5600UE-1ER — jeśli chcesz najbardziej klasyczną, najczystszą sylwetkę marki, wywodzącą się wprost z pierwszego G-Shocka z 1983 roku.
- AWG-M100A-1AER — jeśli zależy Ci na połączeniu analogowego wyglądu z cyfrowymi funkcjami i automatyczną synchronizacją czasu.
- DW-6900U-1ER — jeśli wolisz bardziej masywną, rzeźbioną formę z dekoracyjnymi subtarczami niż płaski kwadrat.
- Wszystkie trzy dzieli dekada lub więcej wzornictwa, ale łączy ta sama konstrukcja zawieszonego modułu, która sprawiła, że G-Shock przetrwał ponad 40 lat na rynku.
Najczęstsze pytania o G-Shocka
Który G-Shock był pierwszy?
Pierwszym modelem był DW-5000C, wprowadzony w kwietniu 1983 roku. Zaprojektował go inżynier Casio Kikuo Ibe, po tym jak zwykły zegarek mechaniczny, który dostał od ojca, rozbił mu się po upadku na ziemię. Smuklejsza, popularna dziś wersja DW-5600 pojawiła się nieco później, w czerwcu 1987 roku.
Co to jest zasada „Triple 10″ w G-Shocku?
To cel projektowy zespołu Kikuo Ibe przy tworzeniu pierwszego G-Shocka: odporność na upadek z 10 metrów, wodoszczelność do 10 barów oraz żywotność baterii sięgająca 10 lat. Zespół osiągnął go dzięki konstrukcji zawieszonego modułu (floating module), w której mechanizm nie styka się bezpośrednio ze sztywną kopertą, tylko jest amortyzowany wewnątrz niej.
Czym różni się DW-5600 od DW-6900?
DW-5600 to płaska, kwadratowa sylwetka wywodząca się z pierwszego G-Shocka z 1983 roku, wprowadzona w obecnej, smuklejszej formie w 1987 roku. DW-6900 to nowsza, bardziej bulwiasta i rzeźbiona konstrukcja z lat 90., z ośmiokątną kopertą i dekoracyjnymi subtarczami wokół wyświetlacza LCD, które wizualnie przypominają analogowy chronograf, choć obie linie pozostają w pełni cyfrowe.